می سپارم دل خود را به دعای عرفه



خوشا به حال کسانی که در صحرای عرفات دل به دریای معرفت زده اند. رحمت خدا در این روز آنچنان بر اهل عرفات ریزان است که هیچ دستی نا امید از درگاه خداوند باز نمی گردد. رسول خدا (ص) فرمودند: گناه كارترين فرد در عرفات كسی است كه از آن‏جا باز گردد در حالی كه گمان می‏برد آمرزيده نخواهد شد.
و خوشا به حال کسانی که خود را به سرچشمه معرفت، امام ابا عبد الله الحسین(ع) در کربلا رسانده اند که بهره شان کمتر از اهل عرفات نیست.

و خوشا آنان که در شهر و دیار خودشان دلهایشان را با معرفت جویان عرفات همراه می سازند. در شب و روز بزرگی که در پیش است تنها بهانه ای کافیست تا باران رحمت و مغفرت خداوند بر ما سرازیر شود. این بهانه می تواند دستی خالی باشد که خاضعانه به پیشگاه خداوند پیشکش می شود. می تواند روزه یا غسل روز عرفه باشد. می تواند دعای با شکوه امام حسین(ع) در روز عرفه باشد.

بهترین دعا در این روز دعا برای کسب معرفت امام زمان(عج) است که تنها راه شناخت خداوند است. مردی از یاران حضرت امام حسین (ع) عرضه داشت: ای پسر رسول خدا (ص) پدر و مادرم به فدای تو باد؛ معرفت و شناخت خدا چیست؟ حضرت سید الشهدا(ع) فرمودند: «آن است که اهل هر عصر و زمانی، امامی را که اطاعتش بر آنها واجب است را بشناسند»




جز وصل تو دل به هرچه بستم، توبه
بی یاد تو هر جا که نشستم، توبه
در حضرت تو، توبه شکستم صد بار
زین توبه که صد بار شکستم توبه
از بس که شکستم و ببستم توبه
فریاد همی کند ز دستم، توبه
دیروز به توبه ای شکستم ساغر
وامروز به ساغری شکستم توبه
از هر چه نه از بهر تو کردم توبه
ور بی تو غمی خوردم از آن غم توبه
و آن نیز که بعد ازین برای تو کنم
گر بهتر از آن توان از آن هم توبه
شاعر: ابو سعید ابوالخیر

 


التماس دعا
اثر سید مهدی خدایی

 

شهادت امام محمد باقر(ع) تسلیت باد

شهادت جانسوز نهال گلشن دین، نور دیده زهرا، سپهر دانش و بینش، امام محمد باقر(ع) تسلیت باد.

 

 

روز دحوالارض چه روزیست؟

روز دحو الارض
25 ذی القعده، دحوالارض روز گسترش زمین و روز مبارکی است. "دَحو" به معنای گسترش است. منظور از دحوالارض این است که در آغاز،تمام سطح زمین را آب‏ فراگرفته بود. که ابتدا زمین کعبه و بتدریج سایر خشکی‏ها از زیر آب سر برآوردند و روز به روز گسترده‏تر شدند. ، آداب و اعمال ویژه‏ای در این روز وارد شده است.

حقیقت دحو الارض
«دَحو» به معنای گسترش است و بعضی نیز آن را به معنای تکان دادن چیزی از محلِ اصلی اش تفسیر کرده اند. منظور از دحوالارض) گسترده شدن زمین) این است که در آغاز، تمام سطح زمین را آب های حاصل از باران های سیلابیِ نخستین فراگرفته بود. این آب ها، به تدریج در گودال های زمین جای گرفتند و خشکی ها از زیر آب سر برآوردند و روز به روز گسترده تر شدند. از طرف دیگر، زمین در آغاز به صورت پستی ها و بلندی ها یا شیب های تند و غیرقابل سکونت بود. بعدها باران های سیلابی مداوم باریدند، ارتفاعات زمین را شستند و دره ها گستردند. اندک اندک زمین هایِ مسطح و قابل استفاده برای زندگی انسان و کشت و زرع به وجود آمد. مجموع این گسترده شدن، دَحو الارض نام گذاری می شود.

فضیلت روز دحو الارض
در شب این روز نیز بر اساس روایتی از امام هشتم علیه السلام حضرت ابراهیم و حضرت عیسی علیهما السلام به دنیا آمده اند. همچنین این روز به عنوان روز قیام امام زمان مهدی موعود (عج) معرفی شده است. روز دحوالارض از چهار روزی است که در تمام سال به فضیلت روزه گرفتن، ممتاز است و در روایتی آمده است که روزه اش مثل روزه هفتاد سال است؛ و در روایت دیگر کفاره هفتاد سال است و هر که این روز را روزه بدارد و شبش را به عبادت بسر آورد از برای او عبادت صد سال نوشته شود؛ و هر چه در میان آسمان و زمین وجود دارد برای کسی که در این روز روزه دار باشد استغفار می کنند. و این روزی است که رحمت خدا در آن منتشر گردیده و از برای عبادت و اجتماع به ذکر خدا در این روز اجر بسیاری است و از برای این روز به غیر از روزه و عبادت و ذکر خدا و غسل دو عمل وارد است.

دحو الارض در قرآن
به گفته مفسّرین، ایه شریفه «وَالْاَرْضَ بَعْدَ ذلِکَ دَحیها؛ و زمین را بعد از آن با غلتانیدن گسترش داد» (نازعات:30) اشاره به دحوالارض دارد و «منظور از آن نیز این است که در آغاز، تمام سطح زمین را آب های حاصل از باران های سیلابی نخستین فراگرفته بود. این آب ها به تدریج در گودال های زمین جای گرفتند و خشکی ها از زیر آب سر برآوردند و روز به روز گسترده تر شدند تا به وضع فعلی درآمدند.» و نخستین برآمدگی نیز که آشکار شد، کعبه بوده است.

در این باره در آیه دیگری به بیانی دیگر می خوانیم: «وَ هُوَ الَّذی مَدَّ الْاَرْضَ؛ و اوست کسی که زمین را گسترش داد». (رعد:3)

در تفسیر این آیه نیز آمده است:
«خداوند زمین را به گونه ای گسترد که برای زندگی انسان و پرورش گیاهان و جانداران آماده باشد؛ گودال ها و سراشیبی های تند و خطرناک را به وسیله فرسایش کوه ها و تبدیل سنگ ها به خاک پر کرد و آنها را مسطح و قابل زندگی ساخت؛ درحالی که چین خوردگی های نخستین آن، به گونه ای بودند که اجازه زندگی به انسان را نمی دادند»

مقالات دیگر...

صفحه9 از48

JoomShaper